Aidiyet..

-
Psikoloğumun önerisi ile okuduğum bir kitapta tam olarak şöyle bir cümle geçiyordu: “Boşanmıyorsanız, eğer birlikte çift terapistine gidiyorsanız, evliliğinizi kurtarmak için yatırım yapıyorsanız, enerji, zaman ve para yatırımı yapıyorsanız o zaman sizin için ne güzel!” Bu cümle beni çok etkiledi. Evet, zaman insana çok farklı deneyimler sunabiliyor. Yaşam, önümüze belki aşılması zor ve engebeli yollar çıkarabiliyor. Her zaman, her an mutlak bir mutluluk beklemek zaten mümkün değil. Bir şekilde büyümek ve değişmek zorundasın. Bakış açın yaş aldıkça, bir şeyler yaşadıkça çok fazla değişiyor. Burada önemli olan tek bir şey var ki o da aidiyet. Kurmuş olduğunuz aidiyet duygusu sizi gerçekten siz yapmakta çok büyük bir etken. **Aidiyet, her şeyin kusursuz gitmesi değil; hayat dağıldığında bile kendine dönebileceğin bir yerinin olduğunu bilmektir.** Düşseniz bile içinizde yerinizi bildiğinizden, dönüşebildiğiniz kişiye ulaşmanız daha kolay oluyor. Bazen hayatımızdan bir şeyler dökülüyor diye, elimizde kalanların bize ait olmadığını sanıyoruz. Mesela az önce kendime bir kahve yaptım. Fincanı cezvedeki son damlaya kadar doldurdum ve tam oldu. Mutlu oldum. Masaya götürmek için fincanı kaldırdığımda ise kahvem biraz döküldü. Evet, keyfim kaçabilir, moralim bozulabilirdi. Ama kalktım, bir peçete aldım ve temizlemeye başladım. **Demek ki o oraya ait değildi.** Ama bu, bütün kahvenin artık benim olmadığı anlamına gelmiyordu. İçmesem de, dökülse de, elimde kalan bir yudum kahve hâlâ benim kahvemdi. Belki de hayat da biraz böyle. Bir şeyin elimizden dökülmesi, onun hiç bizim olmadığı anlamına gelmiyor. Bazen bazı şeyleri kaybediyoruz, bazı yollar yarıda kalıyor, bazı insanlar hayatımızdan çıkıyor. Biz de o anda bütün fincanın döküldüğünü düşünüyoruz. Oysa belki yapmamız gereken sadece peçeteyi alıp dökülenleri temizlemek ve elimizde kalanlara bakmak. **Dökülen kısmın bütün fincanı değersizleştirmemesi gerekiyor.** Çünkü hayat her zaman elimizdeki fincanı tam doldurmayacak. Bazen biraz dökülecek, bazen yeniden dolduracağız. Bazen de elimizde kalan o küçücük yudumun aslında hâlâ bize ait olduğunu fark edeceğiz. Belki de aidiyet tam olarak budur. Her şey yolundayken kendini ait hissetmek değil; hayat dağıldığında bile kendine dönebilmektir.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Dönemsel

-
Resim
Uzun bir dönemdir kendi içimde gerçekten psikolojik bir savaş veriyorum. Normalde kendimle alakalı aklımın ucuna gelmeyecek olan şeyleri yaşıyorum. Mesela kendimi onunla bununla kıyaslayıp, sürekli olarak yetersiz buluyorum. Ya da hiçbir işte başarılı olmadığımı düşünüyor ve hayatımın hep böyle ilerleyeceğini sanıyorum. Aslında bunların dönemsel olduğunu biliyorum, çünkü ben yeterince güzel ve yeterince başarılı bir kadınım.. Bunca zaman hayatla mücadele ettiğim esnada ‘umut’ kelimesini yitirmedim ama sanırım şu an kuru ekmekle dibini sıyırıyorum. Bence hayat dümdüz bir yol değil, ki sıradanlıktan çok hoşlanan bir insan değilim. Bundan dolayı iniş çıkışlardan çok şikayet etmemeye çalışıyorum. Çünkü hayatın çalkantılı anlarını seviyorum. Ama artık öyle bir anın içindeyim ki, tüm ruhum anlaşılmamak, acı çekmek, yetersiz hissetmek ile sarılı durumda. Elbet geçer, geçmesini de istiyorum zaten. En büyük korkum bu düşüncelerim geçerken beni de kendimden alıp götürmesi.. Herkesten uzaklaşmış...
Devamı

Razı,

-
Resim
Artık razı değilim, çünkü dönüşmek istiyorum. Bundan aylar önce bir söz görmüştüm , tam olarak şöyle diyordu; “dönüşüm, hayatta ne istediğinizi bilmek değil, artık neye razı olmadığınızı fark etmekle başlar.” Yaşıyorum, yaşarken de razı değilim artık durmadan ağlamaya. Akacaksa gözyaşlarım mutluluktan aksın bundan sonra, ya da arada sırada büyük bir hüzün dolsun içime ona ağlayayım hüngür hüngür. Yaşıyorum, yaşarken de razı değilim artık sorgulanmaya. Bir şeyler istemiyorsam istemiyorumdur, istiyorsam istiyorumdur. Her olay herkese aynı duyguları yaşatmaz. Ondandır ki artık duygularımın sorgulanmasına razı değilim. Yaşıyorum, yaşarken de razı değilim artık anlaşılmamaya. İçimi açtığımda karşılık görmüyorsa duygularım, acılarım.. karşı taraftan gidiyorum. Doğru yer olsa anlardı zaten. Artık dönüşüm geçirmemin vakti geldi , fazla taviz verdim hayata, hayatımdakilere. Son zamanlarda kendimden çok fazla uzaklaştım, hayatı yaşayamaz oldum. Artık kendime çekiliyorum, öyle bir doğacağım ki ...
Devamı

Hem öyle acıyorum ki kendime hem öyle seviyorum ki

-
Resim
Hem öyle acıyorum ki kendime, hem de öyle seviyorum ki kendimi. Kız diyorum bazen, helal olsun sana bunca acıyı, yükü, küçücük midende oluşan büyükçe krampları nasıl da hallettin. Ya da halledemezsen bile halletmeye çalıştın. Kollarımı açıp kocaman sarılmak geliyor içimden, ellerimi yanaklarıma koyup, alnımdan kocamann bir öpücük alasım var. Ama sonra çok da üzülüyorum kendime, ne gerek vardı ki bunca acıyı çekmene, nasıl senin mavi, kocaman, boncuk gibi gözlerinden yaşlar aktı milyonlarca litre. Neden o hep temiz tutmaya çalıştığın kalbine sancılar saplandı. Kendime üzüldüm, çok çabalamasam bu kadar üzülmezdim. Raya oturtmak için, mutlu yaşamak için, sevmek ve sevilmek için bu kadar çabalamasam bu kadar üzülmezdim. Yaşar mıyım bilmem ama bundan 5 sene sonra dönüp geriye baktığımda 23 yaşının içinde ki o zamanlar dev gibi gelen acıları çeken, o küçük kızı öpesim olacak, o yüzden şimdi kendime sıkıca sarılıyorum ve kendimi kazanıyorum. Acılar gelip geçer Güls, seni mutlu eden şeyleri ha...
Devamı