Gerçekten Bu Kadar Zor Mu?

Bilmiyorum, sanırım hayatta ki güzel şeyleri göremeyecek kadar yorgun hissediyorum kendimi. Her şeyi bir şeye bağlamışım gidiyorum. Öyle olacağı yoksa bile öyle oluyor. O kadar yoğunlaştırıyorum ki zihnimi hiç yoku var edebiliyorum. Kendimi yıpratmam yetmezmiş gibi çevremi de yıpratıyorum. Ki çok da çevrem kalmadı artık.. Oysa tek istediğim geçmişte ya da gelecekte yaşamak değil. Benim istediğim an şu an. Ben var olduğum zamanın kıymetini bilmeyi öğrenmek istiyorum. Gerçekten iyi olmak bu kadar mı zor? Huzurda, güvende hissetmek istemek yürüdüğün yollara taş koymak gibi geliyor. Keşke ile başlayan cümleler geçmiş için kullanılır ama ben şu an geleceğe dair ya da şu ana dair bir keşke cümlesi yazmak istiyorum. "Keşke hayatımda ki o çok önemli insanın beni sevdiğine inanabilseydim. Keşke böyle bir kahve içtiğimiz esnada bana 'Aa evet bak işte hissettim, gerçekten ben onun için tekim.' yüklemesi yapılabilse. Bunun için canımı verirdim. Çünkü şu an hayatta benim için güvende hissetmediğin yerde kalmak ve bunu isteyerek yapmak kadar zor bir şey yok. Sevgi böyle bir şey değil. Sevgi kısıtlamak değil, ne kendini ne karşı tarafı. Sevginin içinde şüphe olamaz. Birini seversin ve seversin. Ama bir kez şüpheye düştüğünde ipler elden gidiyor. Kontrol etmekte zorluk yaşıyorum artık, yarışacak gücüm kalmadı. Benden gidene kal diyemiyorum çünkü onu seviyorum. Eğer kalsa her şey düzelir diye umut edebilseydim kal derdim. Umudumu yeşertecek kadar güçlü değilim. Yani gerçekten bu kadar zor mu bilmiyorum? Kendimi sevilmeye değermiş gibi hissetmiyorum. Üstüne sevdiğimi de kaybediyorum.. Artık geçse olur mu? Başımı sevildiğimi hissettiğim göğse yaslasam.